Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

Η οικονομική κρίση που ζούμε στις μέρες μας θεωρείτε η πιο σοβαρή κρίση της ιστορίας. Στο χείλος της κατάρρευσης βρίσκονται πολλές τράπεζες και εταιρίες. Παντού υπάρχει αμηχανία και απελπισία. Και όμως υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ονειρεύονται να αποκτήσουν μεγάλο πλούτο σε ένα μικρό χρονικό διάστημα και εις βάρος των άλλων. Τι λέει όμως η Αγία Γραφή για την πλεονεξία;

 
Τρία είναι τα βασικά σημεία και οι σημαντικές αλήθειες που θα πρέπει να δούμε, να τονίσουμε και λίγο να σχολιάσουμε. Ο άνθρωπος με τα βάσανά του, η απρόθυμη, και η ανίκανη θρησκεία να βοηθήσει την ανάγκη του. Και το τρίτο, ένας καλός, δυνατός και πρόθυμος Θεός, που του προσφέρει θετική και
πλήρη βοήθεια, συμπαράσταση και σωτηρία.

 

Δεν υπάρχει, νομίζω πιο πετυχημένη απεικόνιση της εποχής μας από το απλωμένο χέρι που ζητάει, που ζητιανεύει. Λέει τόσα πολλά και τα λέει κατευθείαν στην καρδιά μας. Εικόνες παρόμοιες υπάρχουν άφθονες. Γέρικα χέρια που τρέμουν, με δέρμα που κάνει πλισέδες πάνω στα κόκαλα, χέρι που κρατά μαχαίρι, χέρια που στάζουν αίμα. Άλλοτε πάλι, χέρια που κρατούν λουλούδια, χέρια πιασμένα στα σιδερένια κάγκελα της φυλακής, χέρια που κρατούν αδύναμα ένα ξύλινο μπαστούνι, κάποια φθαρμένη πατερίτσα. Όμως το απλωμένο χέρι, το άδειο χέρι της αναζήτησης, είναι η πιο τραγική περίπτωση. Φανερώνει το δράμα της αναζήτησης.

Πόσο ελκυστική είναι η αγγελία! Αφορά κάθε ανθρώπινη καρδιά, γιατί ο άνθρωπος πλάστηκε για την ευτυχία, όπως το ψάρι για το νερό. Η πείρα μας όμως δίνει μια απελπιστική απάντηση. Οι άνθρωποι ζητούν αδιάκοπα την ευτυχία χωρίς ποτέ να την βρουν. Ακολουθούν διάφορες υποσχέσεις τρέχουν εδώ κι εκεί, αγωνιούν να αποκτήσουν και διαπιστώνουν πάντοτε ότι αυτό που βρήκαν, δεν είναι παρά μια σκιά. Δεν σταματούν όμως αδιάκοπα την αναζητούν. Διακρίνουν μερικές φορές κάποιο ομοίωμα της και τρέχουν, λαχανιάζουν, ξοδεύουν αλλά διαπιστώνουν ότι κι αυτή την φορά έκαναν λάθος στην αναζήτησή τους. Ετσι κυλάει η ζωή τους μ΄ ένα αδιάκοπο κυνηγητό της ευτυχίας αλλά και μια συνεχή διάψευση. Πού οφείλεται αυτό το γεγονός;

 

Ενας από τους πετυχημένους Δημάρχους που πέρασαν από την Ν. Υόρκη υπήρξε ο Λαγκουάρδια. Μάλιστα με το όνομά του ονόμασαν και το αεροδρόμιο της πόλης. Πριν να εκλεγεί Δήμαρχος υπήρξε Δικαστής.
Μια μέρα στο Δικαστήριο τού έφεραν ένα γέρο ρακένδυτο με την κατηγορία ότι είχε κλέψει ένα καρβέλι ψωμί από ένα αρτοποιείο. Απολογούμενος ο φτωχός γέρος είπε: «Κύριε Πρόεδρε δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά. Η οικογένειά μου πεινούσε». Ο Δικαστής αν και τον λυπήθηκε του είπε: «Δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να σε τιμωρήσω. Ο νόμος δεν κάνει εξαιρέσεις. Όποιος κλέβει άσχετα γιατί, πρέπει να τιμωρηθεί. Πρέπει να σε τιμωρήσω. Σε καταδικάζω λοιπόν σε 10 δολάρια πρόστιμο».
Μόλις είπε αυτό ο Δικαστής έβαλε το χέρι στη τσέπη του και βγάζοντας ένα χαρτονόμισμα 10 δολαρίων του είπε: «Να τα 10 δολάρια για να πληρώσεις το πρόστιμο σου. Πληρώνω εγώ το πρόστιμο σου».

 

Σκέφθηκες, άραγε ποτέ - αγαπητέ αναγνώστη - αν πραγματικά αξίζεις κάτι, και πόσο; 

Να έχει, τάχα, ο άνθρωπος και η ζωή του κάποια αξία; Κι αν ναι, ποια είναι αυτή; Είναι γνωστό ότι μονάχα από τυχαίους θανάτους φεύγουν από τη ζωή κάθε χρόνο πολλά εκατομμύρια άνθρωποι. Στην Αμερική, όπου γίνονται στατιστικές έρευνες, μαθαίνουμε ότι, μονάχα από αυτοκινηστικά δυστυχήματα σ' εκείνη τη χώρα, οι τυχαίοι θάνατοι ανέρχονται από 60 μέχρι 70.000 κάθε χρόνο, δηλαδή, μια ολόκληρη πόλη από ανθρώπους. Αν προσθέσεις και τα άλλα δυστυχήματα, αεροπορικά κλπ, τότε ο αριθμός ανεβαίνει καταπληκτικά. Για να μη πούμε τίποτε για εκείνους, που - επειδή δεν βρίσκουν νόημα στη ζωή τους - δίνουν από μόνοι τους τέρμα... δεν θέλουν να συνεχίσουν μια τέτοια ζωή χωρίς νόημα. Χιλιάδες οι αυτοκτονίες σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο.


Στη βιτρίνα κάποιου κοσμηματοπωλείου στεκόταν κάποιος νέος επαρχιώτης και παρατηρούσε τα διαμάντια και τα πολύτιμα κοσμήματα. Κατά σύμπτωση, ένας γέρος ρακοσυλλέκτης πέρασε δίπλα του,  είδε τον θαυμασμό και τον πόθο ζωγραφισμένα στο πρόσωπο του νέου και σταμάτησε. 
-Κοιτάς τα ωραία διαμαντικά;... τον ρώτησε ο γέρος.  Όλα αυτά που βλέπεις αγοράζονται με τούτα που έχω μέσα στο τσουβάλι μου! 
Aνοιξε τότε ο γέρος το παλιοτσούβαλο κι έδειξε στον επαρχιώτη νέο ένα σωρό κουρέλια που είχε μαζέψει κατά την περιοδεία του. 
-Αστειεύεσαι; του είπε ο νέος με ύφος κάπως περιφρονητικό. 
-Δεν αστειεύομαι καθόλου, απάντησε ο γέρος, έλα μαζί μου για να δεις και να θαυμάσεις.

Monday the 19th. Copyright Greekphone.org