Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

Διαλεχτό μου παιδί,
Ξέρεις πως έχεις τη δύναμη να μετακινήσεις ένα βουνό που στέκεται εμπόδιο στο δρόμο σου; Αν αφιερώσεις χρόνο να προσευχηθείς, η δύναμη Μου θα ανακουφίσει εσένα κι εκείνους για τους οποίους προσεύχεσαι. Είμαι ο Βασιλιάς σου που ακούει τις προσευχές σου. Ως δικό Μου πριγκιπόπουλο που αγωνίζεσαι στην προσευχή, σου έδωσα την εξουσία να μιλάς σε Μένα, το Θεό του σύμπαντος! Μην εξαντλείσαι στο να προσπαθείς να διορθώσεις ανθρώπους ή προβλήματα με τη δική σου δύναμη. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΔΡΟΜΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ.


Τον κατέγραψε η ιστορία για τα κατορθώματά του στο Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και την περιφανή νίκη του. Δεν υπήρξε όμως, μόνον ένας ικανός στρατιωτικός, αλλά και ένας πιστός χριστιανός και κυρίως άνθρωπος προσευχής.

Οι γερμανοί πολλές φορές τον ειρωνεύτηκαν για τις προσευχές του από τις οποίες εξαρτούσε τις επιτυχίες του. Αλλά ο Μοντγκόμερυ ήταν πράγματι ένας άνθρωπος προσευχής αλλά και μελετητής της Αγ. Γραφής. «Διαβάζω κάθε μέρα την Αγ. Γραφή και συνιστώ να το κάνετε κι εσείς, έλεγε συχνά στους αξιωματικούς του».

stavros-stekomaiO Tσαρλς Φύνεϋ ένας μεγάλος κήρυκας του ευαγγελίου, διηγείται την ακόλουθη ιστορία. Κάποτε μια εκκλησία είχε ένα πρόγραμμα αναζωπύρωσης και το κεντρικό θέμα ήτανε από την πρώτη επιστολή του Ιωάννου κεφ. α, 7 «Αν, όμως, περπατάμε μέσα στο φως, όπως αυτός είναι μέσα στο φως, έχουμε κοινωνία ο ένας με τον άλλον, και το αίμα τού Ιησού Χριστού, του Υιού του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία.» Το πρώτο βράδυ ενώ έμπαινε ο Φύνεϋ στην εκκλησία, ένας άνδρας τον σταμάτησε και τον ρώτησε: Είσαι ο κ. Φύνεϋ;

Το_θεόπνευστο Βιβλίο του Θεού μας απαντά καθαρά: Ο Χριστός παραδόθηκε σε θάνατο για τα παραπτώματά μας"  (Επιστολή προς Ρωμαίους. 4/δ 25)

"Αυτός βάσταξε τις αμαρτίες μας στο σώμα Του πάνω στο ξύλο, ώστε πεθαμένοι εμείς ως προς την αμαρτία, να ζήσουμε για τη δικαιοσύνη"  (Α ΄Πέτρου. 2/β 24) ΄Ολοι εμείς είμαστε σαν πρόβατα πλανεμένα (Ησαϊας νγ 6) έτσι λέει το βιβλίο του Θεού. 

 

 
Δεν θέλω να γράψω κάτι καινούργιο. Είναι γνωστό πως όλες οι μέρες μπροστά στον Θεόν είναι ίδιες. Δεν διαφέρουν, εμείς τις ξεχωρίζουμε χωρίς να ξέρουμε μερικές φορές το γιατί. Παρ΄όλα αυτά μας αναγκάζουν να κάνουμε πολλές φορές σκέψεις όπως αυτές πάρακάτω:
Ενας χρόνος πέρασε. Συνήθως ό,τι περνάει δεν μπορεί να κεντρίσει πια το ενδιαφέρον μας. Ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ο χρόνος πέρασε με επιτυχίες ή αποτυχίες, τι τα θέλεις, πέρασε.

Φίλε μου, ήδη η μυρουδιά των Χριστουγέννων θα χτύπησε τη μύτη σου. Στολίδια, γλυκά, ευχές, δώρα, χαρούμενα παιδικά προσωπάκια, ψώνια, βιτρίνες. Ενας ολόκληρος κόσμος στριφογυρίζει, χαρούμενος, γιορτινός, δίπλα σου. Παρ΄όλα αυτά τα χαρούμενα ερεθίσματα πιστεύω, πως θα συμφωνήσεις μαζί μου, ότι η διάθεση και το κέφι σου δεν αλλάζουν. Περπατάς κουρασμένος, ανόρεχτος, φορτωμένος μια ζωή γεμάτη προβλήματα, συγκρούσεις, αγωνίες και φόβους, για τη δουλειά σου, την υγεία σου, την οικογένεια σου, το μέλλον σου. Κι είμαι βέβαιος, πως θα προτιμούσες να λείπανε όλα αυτά τα στολίδια, που είναι χωρίς νόημα και σκοπό.

 

Thursday the 18th. Copyright Greekphone.org