Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter
 
Δεν θέλω να γράψω κάτι καινούργιο. Είναι γνωστό πως όλες οι μέρες μπροστά στον Θεόν είναι ίδιες. Δεν διαφέρουν, εμείς τις ξεχωρίζουμε χωρίς να ξέρουμε μερικές φορές το γιατί. Παρ΄όλα αυτά μας αναγκάζουν να κάνουμε πολλές φορές σκέψεις όπως αυτές πάρακάτω:
Ενας χρόνος πέρασε. Συνήθως ό,τι περνάει δεν μπορεί να κεντρίσει πια το ενδιαφέρον μας. Ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ο χρόνος πέρασε με επιτυχίες ή αποτυχίες, τι τα θέλεις, πέρασε.

Φίλε μου, ήδη η μυρουδιά των Χριστουγέννων θα χτύπησε τη μύτη σου. Στολίδια, γλυκά, ευχές, δώρα, χαρούμενα παιδικά προσωπάκια, ψώνια, βιτρίνες. Ενας ολόκληρος κόσμος στριφογυρίζει, χαρούμενος, γιορτινός, δίπλα σου. Παρ΄όλα αυτά τα χαρούμενα ερεθίσματα πιστεύω, πως θα συμφωνήσεις μαζί μου, ότι η διάθεση και το κέφι σου δεν αλλάζουν. Περπατάς κουρασμένος, ανόρεχτος, φορτωμένος μια ζωή γεμάτη προβλήματα, συγκρούσεις, αγωνίες και φόβους, για τη δουλειά σου, την υγεία σου, την οικογένεια σου, το μέλλον σου. Κι είμαι βέβαιος, πως θα προτιμούσες να λείπανε όλα αυτά τα στολίδια, που είναι χωρίς νόημα και σκοπό.

 

Είσαι ένα δημιούργημα του Θεού μοναδικό. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος απόλυτα όμοιος με σένα. Κι αυτό είναι αλήθεια για τον καθένα μας. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, η φωνή σου, τα δακτυλικά σου αποτυπώματα, και γενικά τα φυσικά και τα ψυχικά γνωρίσματα που αποτελούν την προσωπικότητά μας, ανήκουν αποκλειστικά στον καθένα μας έτσι που κανείς από μας να μη μοιάζουμε με τον άλλο. Και όμως!

 

Ο Λούθηρος όταν άρχισε να ερμηνεύει τις 10 εντολές άρχισε με την φράση «Οφείλουμε να Σε φοβόμαστε (σημαίνει να σε λογαριάζουμε και να σε υπολογίζουμε στην ζωή μας) και να Σε αγαπούμε»  «Πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό και να Τον αγαπούμε ».

Οι άνθρωποι της εποχής του Λούθηρου φοβόντουσαν τον Θεό όχι με την πάρα πάνω έννοια. Ξέρανε  απλώς την αυστηρότητά Του, και είχανε πειραματισθεί την οργή Του όσον αφορά την αγιότητα Του.

 

Δεν είναι υπερβολή, ούτε λογοτεχνικό τέχνασμα, ούτε μια τρελή κουβέντα, το να πει κανείς, πως, ένα δίλημμα προβάλλεται μπροστά στην ζωή της ανθρωπότητας, στη ζωή του κάθε ανθρώπου: Χριστός ή χάος.

 
 
Η Αγία Γραφή δεν είναι μόνο το βιβλίο της ιστορίας, αλλά και το βιβλίο της προφητείας. Η Βίβλος λοιπόν, μας μιλάει προφητικά για τους έσχατους καιρούς, για καιρούς κατά τους οποίους η ιστορία θα πάρει στροφή προς νέες κατευθύνσεις, ο άνθρωπος θα ζήσει ανείπωτες θλίψεις, και θα οδηγηθεί τελικά στην καταστροφή. Η Αγία Γραφή μας δίνει προφητικά όλα τα σημάδια που θα προηγηθούν μέσω στην ζωή του ανθρώπου και στην ιστορία πριν το γεγονός αυτό λάβει χώρα. Ονομάζει δε τα σημάδια αυτά, σημεία των εσχάτων καιρών.

 

Όπως είναι φυσικό κάθε αρχή του έτους, άθελά μας ή όχι. σκεπτόμαστε τον χρόνο που πέρασε. Τις ελπίδες μας που πραγματοποιήθηκαν ή όχι, τις θλίψεις και τις στενοχώριες που μας πρόσφερε. Ίσως σε κάποιους να συνέβηκε και κάτι συγκλονιστικό που το σκέφτονται επί μακρόν ... Βλέπουμε τώρα μπροστά μας τον νέο χρόνο που πέρασε; Ποιος δεν νιώθει ότι τα πόδια μας δεν πατάνε στο έδαφος στέρεα; Είναι αλήθεια ότι ταξιδεύουμε μέσα στον χρόνο. Είναι αλήθεια ότι το ταξίδι μας είναι πολυτάραχο. Οπωσδήποτε όμως υπάρχει σκοπός στο ταξίδι και τέρμα...

Saturday the 16th. Copyright Greekphone.org