Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

stavros-stekomaiO Tσαρλς Φύνεϋ ένας μεγάλος κήρυκας του ευαγγελίου, διηγείται την ακόλουθη ιστορία. Κάποτε μια εκκλησία είχε ένα πρόγραμμα αναζωπύρωσης και το κεντρικό θέμα ήτανε από την πρώτη επιστολή του Ιωάννου κεφ. α, 7 «Αν, όμως, περπατάμε μέσα στο φως, όπως αυτός είναι μέσα στο φως, έχουμε κοινωνία ο ένας με τον άλλον, και το αίμα τού Ιησού Χριστού, του Υιού του, μας καθαρίζει από κάθε αμαρτία.» Το πρώτο βράδυ ενώ έμπαινε ο Φύνεϋ στην εκκλησία, ένας άνδρας τον σταμάτησε και τον ρώτησε: Είσαι ο κ. Φύνεϋ;

Το_θεόπνευστο Βιβλίο του Θεού μας απαντά καθαρά: Ο Χριστός παραδόθηκε σε θάνατο για τα παραπτώματά μας"  (Επιστολή προς Ρωμαίους. 4/δ 25)

"Αυτός βάσταξε τις αμαρτίες μας στο σώμα Του πάνω στο ξύλο, ώστε πεθαμένοι εμείς ως προς την αμαρτία, να ζήσουμε για τη δικαιοσύνη"  (Α ΄Πέτρου. 2/β 24) ΄Ολοι εμείς είμαστε σαν πρόβατα πλανεμένα (Ησαϊας νγ 6) έτσι λέει το βιβλίο του Θεού. 

 

 
Δεν θέλω να γράψω κάτι καινούργιο. Είναι γνωστό πως όλες οι μέρες μπροστά στον Θεόν είναι ίδιες. Δεν διαφέρουν, εμείς τις ξεχωρίζουμε χωρίς να ξέρουμε μερικές φορές το γιατί. Παρ΄όλα αυτά μας αναγκάζουν να κάνουμε πολλές φορές σκέψεις όπως αυτές πάρακάτω:
Ενας χρόνος πέρασε. Συνήθως ό,τι περνάει δεν μπορεί να κεντρίσει πια το ενδιαφέρον μας. Ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος ο χρόνος πέρασε με επιτυχίες ή αποτυχίες, τι τα θέλεις, πέρασε.

Φίλε μου, ήδη η μυρουδιά των Χριστουγέννων θα χτύπησε τη μύτη σου. Στολίδια, γλυκά, ευχές, δώρα, χαρούμενα παιδικά προσωπάκια, ψώνια, βιτρίνες. Ενας ολόκληρος κόσμος στριφογυρίζει, χαρούμενος, γιορτινός, δίπλα σου. Παρ΄όλα αυτά τα χαρούμενα ερεθίσματα πιστεύω, πως θα συμφωνήσεις μαζί μου, ότι η διάθεση και το κέφι σου δεν αλλάζουν. Περπατάς κουρασμένος, ανόρεχτος, φορτωμένος μια ζωή γεμάτη προβλήματα, συγκρούσεις, αγωνίες και φόβους, για τη δουλειά σου, την υγεία σου, την οικογένεια σου, το μέλλον σου. Κι είμαι βέβαιος, πως θα προτιμούσες να λείπανε όλα αυτά τα στολίδια, που είναι χωρίς νόημα και σκοπό.

 

Είσαι ένα δημιούργημα του Θεού μοναδικό. Δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος απόλυτα όμοιος με σένα. Κι αυτό είναι αλήθεια για τον καθένα μας. Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του προσώπου σου, η φωνή σου, τα δακτυλικά σου αποτυπώματα, και γενικά τα φυσικά και τα ψυχικά γνωρίσματα που αποτελούν την προσωπικότητά μας, ανήκουν αποκλειστικά στον καθένα μας έτσι που κανείς από μας να μη μοιάζουμε με τον άλλο. Και όμως!

 

Ο Λούθηρος όταν άρχισε να ερμηνεύει τις 10 εντολές άρχισε με την φράση «Οφείλουμε να Σε φοβόμαστε (σημαίνει να σε λογαριάζουμε και να σε υπολογίζουμε στην ζωή μας) και να Σε αγαπούμε»  «Πρέπει να φοβόμαστε τον Θεό και να Τον αγαπούμε ».

Οι άνθρωποι της εποχής του Λούθηρου φοβόντουσαν τον Θεό όχι με την πάρα πάνω έννοια. Ξέρανε  απλώς την αυστηρότητά Του, και είχανε πειραματισθεί την οργή Του όσον αφορά την αγιότητα Του.

Friday the 22nd. Copyright Greekphone.org