Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter

- Aχ, λεει ο Μικροπωλητής. η τύχη μου δεν είναι καθόλου ζηλευτή. Είμαι υποχρεωμένος όλη την ημέρα να τρέχω στους δρόμους!

- Δυστυχώς λέει ο Σιδηρουργός. Μήπως εγώ ζω καλύτερα που είμαι υπο χρεωμένος να σκύβω συνεχώς πάνω από την φωτιά και με τα βαριά σφυριά στα χέρια;

- Ω, λέει ο Παπουτσής που επιδιορθώνει παπούτσια, ας ήμουνα ξυλουργός να εργάζομαι έξω στον καθαρό αέρα! Είμαι υποχρεωμένος να περνάω την μέρα μου σ΄ αυτή την παράγκα.

- Είναι πολύ δύσκολο, λέει ο Ράφτης, να σκύβει κανείς συνέχεια πάνω από την βελόνα του, τι τυραννισμένη ζωή!

- Και η δική μου λέει η υπηρέτρια. Να είμαι υποχρεωμένη να τρέχω πάντα πίσω από τις διαταγές της κυρίας μου!

- Αυτές οι υπηρέτριες. Τι πληγή λέει η κυρία. Πόσο δύσκολη είναι λοιπόν η ζωή μου!

Πολλές φορές βρισκόμαστε σε ανάγκη, κάποτε μάλιστα βρισκόμαστε σε μεγάλη ανάγκη. Φυσικό είναι να κράξουμε προς τον Κύριο για βοήθεια, κι ο Κύριος μας ακούει, αλλά μερικές φορές κάνει πως δεν μας ακούει, το αίτημα μας φτάνει στην καρδιά Tου, αλλά απάντηση δεν παίρνουμε καμία. Και εδώ αρχίζουνε οι αγώνες μας και τα παράπονα μας, γιατί άραγε δεν παίρνω απάντηση, γιατί ο Κύριος δεν κουνάει λιγάκι το δάχτυλό του για να φύγουνε οι φόβο μου και να λυθούν τα προβλήματά μου.

«Εάν λοιπόν ο Υιός (ο Ιησούς Χριστός) σας ελευθερώσει όντως ελεύθεροι θέλετε είσθε» Ιωάν. 8/η 36. Είσαι ελεύθερος Φίλε; Ίσως παραξενευτείς με τη τούτη την ερώτηση. Ίσως ακόμη να ξεσηκωθείς και δίκαια να πεις: «Δούλος δεν γίνηκα ποτέ». Έχεις δίκαιο. Το συναίσθημα της ελευθερίας είναι τόσο έντονο μέσα σου και το αγαθό της ελευθερίας τόσο επιθυμητό, που δεν θέλεις ούτε και να το σκεφθείς, πως σου λείπει. ΄Αλλά όμως μη βιάζεσαι να σκεφθείς έτσι. Το ίδιο ξεσηκωθήκανε κάποτε και οι Ιουδαίοι σε μια συνομιλία τους με τον Ιησού. Αλλά ο Ιησούς τους έδειξε ότι η σκλαβιά δεν είναι μόνο φυσική, αλλά είναι και η υποταγή του ανθρώπου στην αμαρτία.

Χιλιάδες στρέμματα δάση έχουν καταστραφεί και συνεχίζουν να καταστρέφονται. Χωριά απειλούνται από της φωτιές. Φοβισμένοι άνθρωποι προσπαθούν να προστατέψουν τα υπάρχοντά τους. Η ατμόσφαιρα έχει γεμίσει με μαύρο καπνό. Ακούμε ειδήσεις και βλέπουμε τραγικές εικόνες από εγκλωβισμένους ανθρώπους. Ο αριθμός τον θυμάτων είναι τεράστιος. Ο πόνος είναι μεγάλος.

 

Δεν υπάρχει, νομίζω πιο πετυχημένη απεικόνιση της εποχής μας από το απλωμένο χέρι που ζητάει, που ζητιανεύει. Λέει τόσα πολλά και τα λέει κατευθείαν στην καρδιά μας. Εικόνες παρόμοιες υπάρχουν άφθονες. Γέρικα χέρια που τρέμουν, με δέρμα που κάνει πλισέδες πάνω στα κόκαλα, χέρι που κρατά μαχαίρι, χέρια που στάζουν αίμα. Άλλοτε πάλι, χέρια που κρατούν λουλούδια, χέρια πιασμένα στα σιδερένια κάγκελα της φυλακής, χέρια που κρατούν αδύναμα ένα ξύλινο μπαστούνι, κάποια φθαρμένη πατερίτσα. Όμως το απλωμένο χέρι, το άδειο χέρι της αναζήτησης, είναι η πιο τραγική περίπτωση. Φανερώνει το δράμα της αναζήτησης.

Πόσο ελκυστική είναι η αγγελία! Αφορά κάθε ανθρώπινη καρδιά, γιατί ο άνθρωπος πλάστηκε για την ευτυχία, όπως το ψάρι για το νερό. Η πείρα μας όμως δίνει μια απελπιστική απάντηση. Οι άνθρωποι ζητούν αδιάκοπα την ευτυχία χωρίς ποτέ να την βρουν. Ακολουθούν διάφορες υποσχέσεις τρέχουν εδώ κι εκεί, αγωνιούν να αποκτήσουν και διαπιστώνουν πάντοτε ότι αυτό που βρήκαν, δεν είναι παρά μια σκιά. Δεν σταματούν όμως αδιάκοπα την αναζητούν. Διακρίνουν μερικές φορές κάποιο ομοίωμα της και τρέχουν, λαχανιάζουν, ξοδεύουν αλλά διαπιστώνουν ότι κι αυτή την φορά έκαναν λάθος στην αναζήτησή τους. Ετσι κυλάει η ζωή τους μ΄ ένα αδιάκοπο κυνηγητό της ευτυχίας αλλά και μια συνεχή διάψευση. Πού οφείλεται αυτό το γεγονός;

Wednesday the 18th. Copyright Greekphone.org