Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter


«Πίστεψε στον Κύριο Ιησού Χριστό, και θα σωθείς εσύ και η οικογένεια σου.» Πράξεις 16,31

Κάθε άνθρωπος, στο θέμα της σωτηρίας του, διαπράττει ένα σοβαρό λάθος. Επειδή, μέσα στην καθημερινή μας ζωή, όλες τις δουλειές μας τις κάνουμε μόνοι μας, νομίζουμε ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με το θέμα της σωτηρίας της ψυχής μας. Για παράδειγμα, μόνοι μας μπορούμε να φροντίζουμε και να ετοιμάζουμε τα απαραίτητα για τη διατροφή μας, μπορούμε και χτίζουμε τα σπίτια μας, μπορούμε και επισκευάζουμε ή διορθώνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, όταν τα βρίσκουμε ανάποδα ή ανώμαλα, τότε - λέμε - γιατί και να μη μπορούμε και μόνοι μας να κάνουμε ο, τι πρέπει για να σωθούμε;

 

Σκέφθηκες, άραγε ποτέ - αγαπητέ αναγνώστη - αν πραγματικά αξίζεις κάτι, και πόσο; 

Να έχει, τάχα, ο άνθρωπος και η ζωή του κάποια αξία; Κι αν ναι, ποια είναι αυτή; Είναι γνωστό ότι μονάχα από τυχαίους θανάτους φεύγουν από τη ζωή κάθε χρόνο πολλά εκατομμύρια άνθρωποι. Στην Αμερική, όπου γίνονται στατιστικές έρευνες, μαθαίνουμε ότι, μονάχα από αυτοκινηστικά δυστυχήματα σ' εκείνη τη χώρα, οι τυχαίοι θάνατοι ανέρχονται από 60 μέχρι 70.000 κάθε χρόνο, δηλαδή, μια ολόκληρη πόλη από ανθρώπους. Αν προσθέσεις και τα άλλα δυστυχήματα, αεροπορικά κλπ, τότε ο αριθμός ανεβαίνει καταπληκτικά. Για να μη πούμε τίποτε για εκείνους, που - επειδή δεν βρίσκουν νόημα στη ζωή τους - δίνουν από μόνοι τους τέρμα... δεν θέλουν να συνεχίσουν μια τέτοια ζωή χωρίς νόημα. Χιλιάδες οι αυτοκτονίες σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο.


"Τη νύχτα εκείνη ο Πέτρος κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρατιώτες δεμένους με δύο αλυσίδες" (Πράξεις 12/6)

Είναι όντως εκπληκτικό και θα φαινόταν απίθανο αν δεν ήταν ο αψευδής λόγος του Θεού που το βεβαιώνει. Να είσαι στη φυλακή και να σε περιμένει εκτέλεση. Να φυλάγεσαι από δύο στρατιώτες δεμένος μαζί τους, όπως ήταν συνήθεια την εποχή εκείνη για όλους τους βαρυποινίτες, με δύο αλυσίδες, και να έχεις τη διάθεση και τη δύναμη να κοιμάσαι, ε, αυτό ξεπερνάει κάθε φαντασία. Aλλοι στο κρεβάτι τους, στα μαλακά τους σκεπάσματά τους, χωρίς καμία απειλή, ενώ τους κυκλώνει κάθε θαλπωρή, και δεν μπορούν να κοιμηθούν. Θα πρέπει να πάρουν κάποιο χάπι για τον ύπνο και αν τους πιάσει... 


11 Σεπτεμβρίου ώρα 8,44. 
΄Ολα είναι ακόμα ήσυχα. Στους δίδυμους Πύργους, στα μεγαθήρια κτήρια του παγκόσμιου εμπορικού κέντρου, η ζωή ξεκινάει, για να συνεχισθεί όπως πάντα μ΄ εκείνο τον εντατικό ρυθμό που κάθε μέρα εργάζεται. Κάθε δευτερόλεπτο στέλνονται μηνύματα σ΄ όλο το κόσμο και δέχεται μηνύματα απ΄ όλο το κόσμο.

11 Σεπτεμβρίου ώρα 8,45. 
Το πρώτο κτύπημα για τη Laura, υπάλληλο στο 60ο όροφο του βόρειου Πύργου. Το ρολόϊ δεν κτυπά  για μερικά δευτερό λεπτα, ώσπου να καταλάβει η Laura ότι η ζωή της περιτυλίχθηκε στις φλόγες. ΄Ενα δυνατό κτύπημα που κουφώνει τ΄ αυτιά, μια φρικτή πίεση και η οσμή καιομένης κηροζίνης.

 
Κάποιοι εξερευνητές της Αφρικής αναφέρουν μια αρκετά περίεργη τελετή στην οποία παραβρέθηκαν στην Αβησσυνία πριν από αρκετά χρόνια.  «Η ορεινή εκείνη χώρα, γράφουν, διοικείται από ένα απόλυτο Μονάρχη, που φέρει τον τίτλο Νεγκούς-Νεγκίστι (βασιλιάς βασιλιάδων). Στην πλατεία της Συνάντησης στην πρωτεύουσα Αντίς-Αμπέμπα, είχε στηθεί ένας μεγαλοπρεπέστατος θρόνος στολισμένος με λουλούδια και μια τεράστια σημαία· γύρω-γύρω είχαν τοποθετηθεί 10.000 στρατιώτες ιθαγενείς και 500 έφιπποι. Όλα έδειχναν ότι επρόκειτο για μια πολύ σοβαρή τελετή.


Στη βιτρίνα κάποιου κοσμηματοπωλείου στεκόταν κάποιος νέος επαρχιώτης και παρατηρούσε τα διαμάντια και τα πολύτιμα κοσμήματα. Κατά σύμπτωση, ένας γέρος ρακοσυλλέκτης πέρασε δίπλα του,  είδε τον θαυμασμό και τον πόθο ζωγραφισμένα στο πρόσωπο του νέου και σταμάτησε. 
-Κοιτάς τα ωραία διαμαντικά;... τον ρώτησε ο γέρος.  Όλα αυτά που βλέπεις αγοράζονται με τούτα που έχω μέσα στο τσουβάλι μου! 
Aνοιξε τότε ο γέρος το παλιοτσούβαλο κι έδειξε στον επαρχιώτη νέο ένα σωρό κουρέλια που είχε μαζέψει κατά την περιοδεία του. 
-Αστειεύεσαι; του είπε ο νέος με ύφος κάπως περιφρονητικό. 
-Δεν αστειεύομαι καθόλου, απάντησε ο γέρος, έλα μαζί μου για να δεις και να θαυμάσεις.

 

Μέσα σ’ ένα πελώριο πλοίο, θαύμα ναυπηγικής επιστήμης, κατέβασαν μια έγκυο γυναίκα για να παραμείνει κάτω στο διαμέρισμα των μηχανών και να γεννήσει σ’ εκείνο το μέρος. Ήθελαν να πειραματιστούν. Αποφάσισαν δηλαδή να αφήσουν το βρέφος να γεννηθεί, να μεγαλώσει, να ενηλικιωθεί στο διαμέρισμα των μηχανών, και μόνο όταν περάσουν είκοσι χρόνια, να το ανεβάσουν τότε για πρώτη φορά στο κατάστρωμα του πλοίου για να δει τον ουρανό, τη γη, τον κόσμο. Θέλησαν να παρακολουθήσουν την ψυχολογική του κατάσταση.
Το παιδί, πράγματι, γεννήθηκε - ανατράφηκε, μεγάλωσε στα βάθη των μηχανών - η καλή τροφή του, ο αέρας που συνεχώς ανανεωνόταν με ειδικό μηχάνημα του πλοίου, επέτρεψαν όχι μόνο να μεγαλώσει αλλά και να γίνει ένας πολύ εύρωστος νέος.
Aρχισαν από νωρίς στα βάθη εκείνα να το διδάσκουν και να του μαθαίνουν τα πράγματα του περιβάλλοντος? έμαθε πολύ καλά όλα τα όργανα των μηχανών, τα εργαλεία, τις επισκευές τους, και τελικά έγινε έμπειρος μηχανικός? μέσα στον χώρο εκείνο, αρκετά μεγάλο, που πάντα φωτιζόταν με ηλεκτρικό φως, του έδωσαν όλες τις γνώσεις του περιβάλλοντος, χωρίς ποτέ να τον ανεβάσουν στο κατάστρωμα, ούτε να του μιλήσουν για τον κόσμο που υπήρχε έξω και πάνω απ’ το πλοίο.

Saturday the 16th. Copyright Greekphone.org