Submit to FacebookSubmit to Google BookmarksSubmit to Twitter


Είμαι στο έπακρο ανυπόμονος! Κάθε μέρος του σώματός μου πάλλεται μαζί με τον ήχο των ισχυρών μηχανών του Saturn!
Είμαι τόσο ανυπόμονος μετά από 6 χρόνια εντατικής εξάσκησης για την 5η αποστολή στη Σελήνη με το APOLLO 16! Εμείς οι τρεις- ο John Young, ο Ken Mattingly κι εγώ- είμαστε δεμένοι στις θέσεις μας και μετράμε τα τελευταία δευτερόλεπτα...5..4..3..2..1. και τώρα υψωνόμαστε !!
Όλη μου τη ζωή την έχτισα πάνω στήν επιτυχία. Σκληρές σπουδές, τέλεια σχολικά αποτελέσματα κι ένα απολυτήριο απ΄τήν U.S.Aστροναυτική Ακαδημία. Μετά άλλαξα στην Αεροπορία κι έγεινα πιλότος καταδιωκτικών. Μετά από 3 χρόνια υπηρεσίας στήν Ευρώπη - στην Γερμανία - και τις σπουδές μου στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Βοστώνης, πήρα το πτυχίο μου στην Αεροναυτική και την Αστροναυτική.

 

"Τρεις φορές απέτυχα"
Τρεις μέρες πριν από τα Χριστούγεννα και το Νοσοκομείο είναι ντυμένο στα γιορτινά του. Τα χριστουγεννιάτικα δένδρά στολισμένα σ' όλους τους ορόφους και σ' όλες τις Κλινικές. Οι ευχές του προσωπικού και των ασθενών δίνουν και παίρνουν. Όμως και η ιατρική και νοσηλευτική εργασία βρίσκεται στο φόρτε. Είναι η επόμενη μέρα της Γενικής Εφημερίας και το Νοσοκομείο είναι γεμάτο από καινούργια περιστατικά. Μεγάλη ποικιλία από βαριές, μέτριες ή και ασυνήθιστες περιπτώσεις. Η επίσκεψη στους θαλάμους, τέτοιες μέρες είναι πολύωρη και κουραστική μέχρι εξουθενωτική.


«Πίστεψε στον Κύριο Ιησού Χριστό, και θα σωθείς εσύ και η οικογένεια σου.» Πράξεις 16,31

Κάθε άνθρωπος, στο θέμα της σωτηρίας του, διαπράττει ένα σοβαρό λάθος. Επειδή, μέσα στην καθημερινή μας ζωή, όλες τις δουλειές μας τις κάνουμε μόνοι μας, νομίζουμε ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί και με το θέμα της σωτηρίας της ψυχής μας. Για παράδειγμα, μόνοι μας μπορούμε να φροντίζουμε και να ετοιμάζουμε τα απαραίτητα για τη διατροφή μας, μπορούμε και χτίζουμε τα σπίτια μας, μπορούμε και επισκευάζουμε ή διορθώνουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν, όταν τα βρίσκουμε ανάποδα ή ανώμαλα, τότε - λέμε - γιατί και να μη μπορούμε και μόνοι μας να κάνουμε ο, τι πρέπει για να σωθούμε;

 

Σκέφθηκες, άραγε ποτέ - αγαπητέ αναγνώστη - αν πραγματικά αξίζεις κάτι, και πόσο; 

Να έχει, τάχα, ο άνθρωπος και η ζωή του κάποια αξία; Κι αν ναι, ποια είναι αυτή; Είναι γνωστό ότι μονάχα από τυχαίους θανάτους φεύγουν από τη ζωή κάθε χρόνο πολλά εκατομμύρια άνθρωποι. Στην Αμερική, όπου γίνονται στατιστικές έρευνες, μαθαίνουμε ότι, μονάχα από αυτοκινηστικά δυστυχήματα σ' εκείνη τη χώρα, οι τυχαίοι θάνατοι ανέρχονται από 60 μέχρι 70.000 κάθε χρόνο, δηλαδή, μια ολόκληρη πόλη από ανθρώπους. Αν προσθέσεις και τα άλλα δυστυχήματα, αεροπορικά κλπ, τότε ο αριθμός ανεβαίνει καταπληκτικά. Για να μη πούμε τίποτε για εκείνους, που - επειδή δεν βρίσκουν νόημα στη ζωή τους - δίνουν από μόνοι τους τέρμα... δεν θέλουν να συνεχίσουν μια τέτοια ζωή χωρίς νόημα. Χιλιάδες οι αυτοκτονίες σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο.


"Τη νύχτα εκείνη ο Πέτρος κοιμόταν ανάμεσα σε δύο στρατιώτες δεμένους με δύο αλυσίδες" (Πράξεις 12/6)

Είναι όντως εκπληκτικό και θα φαινόταν απίθανο αν δεν ήταν ο αψευδής λόγος του Θεού που το βεβαιώνει. Να είσαι στη φυλακή και να σε περιμένει εκτέλεση. Να φυλάγεσαι από δύο στρατιώτες δεμένος μαζί τους, όπως ήταν συνήθεια την εποχή εκείνη για όλους τους βαρυποινίτες, με δύο αλυσίδες, και να έχεις τη διάθεση και τη δύναμη να κοιμάσαι, ε, αυτό ξεπερνάει κάθε φαντασία. Aλλοι στο κρεβάτι τους, στα μαλακά τους σκεπάσματά τους, χωρίς καμία απειλή, ενώ τους κυκλώνει κάθε θαλπωρή, και δεν μπορούν να κοιμηθούν. Θα πρέπει να πάρουν κάποιο χάπι για τον ύπνο και αν τους πιάσει... 


11 Σεπτεμβρίου ώρα 8,44. 
΄Ολα είναι ακόμα ήσυχα. Στους δίδυμους Πύργους, στα μεγαθήρια κτήρια του παγκόσμιου εμπορικού κέντρου, η ζωή ξεκινάει, για να συνεχισθεί όπως πάντα μ΄ εκείνο τον εντατικό ρυθμό που κάθε μέρα εργάζεται. Κάθε δευτερόλεπτο στέλνονται μηνύματα σ΄ όλο το κόσμο και δέχεται μηνύματα απ΄ όλο το κόσμο.

11 Σεπτεμβρίου ώρα 8,45. 
Το πρώτο κτύπημα για τη Laura, υπάλληλο στο 60ο όροφο του βόρειου Πύργου. Το ρολόϊ δεν κτυπά  για μερικά δευτερό λεπτα, ώσπου να καταλάβει η Laura ότι η ζωή της περιτυλίχθηκε στις φλόγες. ΄Ενα δυνατό κτύπημα που κουφώνει τ΄ αυτιά, μια φρικτή πίεση και η οσμή καιομένης κηροζίνης.

Friday the 22nd. Copyright Greekphone.org